Home

Mijn laatste berichtje in Zuid-Afrika, *snik*....

Morgen om 14.00 zal ik opgehaald worden door de taxi en naar het vliegtuig in Durban brengen. Vandaag hebben we chocoladerepen voor alle patienten rond gebracht, als een soort van afscheid/bedankje. Ook hebben we allemaal spullen die hier nog lagen weggegeven (broeken, slippers, bodylotion etc etc). Morgen zal ik nog persoonlijk langs wat mensen gaan, waarmee je toch stiekem een band hebt opgebouwd in deze korte tijd.

Met dit laatste berichtje wil ik jullie ook graag vertellen wat er met mijn sponsorgeld is gebeurd.

In overleg met het hoofd van de zusters, tony, hebben we besloten om de volgende dingen aan te schaffen. Hij is namelijk bezig om met ingang van het nieuwe jaar een soort van 'daily check up' in te gaan voeren, waarbij deze dingen goed van pas komen, nl:

Vandaag eerste kerstdag, met 27 graden. Strange. We wilden deze dag proberen enigszins gezellig te maken voor de patienten. Veel patienten zijn echter naar huis, om de kerstdagen thuis te vieren, voor hun natuurlijk heel fijn. De patienten die hier nog zijn, zijn a) heel erg ziek of b) geen familie meer, verstoten door familie, geen thuis meer etc. Mensen die dus wel een oppepper kunnen gebruiken!

's Ochtends in kerstkledij alle patienten een vrolijk kerstfeest gewenst!

's Middags was er een kerkdienst en een lunch voor de patienten geregeld door een Indische kerk. De dienst sloot volgens mij niet helemaal aan bij de patienten, sommige kunnen gewoon niet goed genoeg engels.

Dit weekend besloten we om naar Lesotho te gaan. Een ontzettend speciaal land. De lonely planet vertelt ons het volgende:

"Lesotho is called South-Africa's 'kingdom in the sky' for good reason. This stunningly beautiful, mountainous country is nestled island-like in the middle of South Africa. The only way to reach Lesotho is via South Africa. The country offers superb mountain scenery, the oppurtunity to meet and stay with people living traditional lifestyles and the chance to explore remote areas on basotho ponies."

Wat een raar en fascinerend land. Net een groot openluchtmuseum. Het belangrijkste vervoersmiddel is het paard, grootste gedeelte van het land heeft geen elektriciteit, alle vrouwen zitten thuis zijnde huisvrouwen, alle mannen zijn de hele dag op stap met hun kudde schapen/geiten/koeien etc. Als je wil trouwen betaal je je schoonfamilie 11 koeien.

Gisteren werd ons gevraagd om een patient, Sihle, te begeleiden naar de district surgeon. Deze man zet het proces voor de aanvraag van een 'disability grant' (ongeschiktheids uitkering) in werking. Zo'n grant zorgt voor zo'n 870 Rand per maand (ong 87 euro). In Nederland zit je met de WAO al snel aan de 1000 euro.

Na een weekend gevuld met Canopy-hopping (zie foto's) en waterfietsen, was het weer tijd voor back to business. Echter, bleek het vandaag een nationale feestdag te zijn, Day of Reconciliation. Een goede dag om eens te kijken bij een ander project, nl. Umthombo.

Umthombo is opgericht voor de straatkinderen in Durban. Ze bezitten een ambulance waar ze mee rond rijden (met oa nederlandse vrijwilligers) om acute zorg voor straatkinderen te verlenen en ze in de gaten te houden. Ook is er nu sinds kort een drop-in centre, waar kinderen wat te eten kunnen halen, waar een tv, keukentje en wc is en vanuit waar activiteiten georganiseerd worden. Zo gaat binnenkort een groep beginnen met surf lessen, om ook de kids aan iets anders te laten denken dan het zware leven op straat.

Vanochtend ben ik vol goede moed opgestaan om 6.30 om de verpleging eens te gaan helpen. Ik ben met Gebby mee gegaan, mede-vrijwilligster en verpleegkundige, zodat we het een en ander samen konden aanpakken. Allereerst begint hier de dag van een verpleegkundige met gezang en gebed om 7.00. Rond 7.30 gaan ze echt de afdeling op.

Gebby en ik hebben lekker een man gewassen, Moses, en daarna nog een meisje geholpen met aankleden. Best dankbaar werk, want de mensen zelf lukt het niet meer.

Als vrijwilliger mag je soms ook een patient begeleiden naar een State Hospital. Ik mocht met Rajan mee. Een state hospital wordt dus gerund door de regering en is vrij toegankelijk voor iedereen.

Eerst moesten we wachten op een ambulance busje om ons op te halen. Er waren een stuk of 12 patienten die naar verschillende ziekenhuizen gingen. Wij gingen naar het RK Khan Hospital, om voor Rajan zijn ARV's (aids remmers) te halen. Het Dream Centre kan deze immers niet uitgeven.

Aangekomen hebben we eerst 3/4 naar Rajans status gezocht. Iedere keer werden we van het kastje naar de muur gestuurd en zonder status begin je niets. Hier kennen ze niet een elektronisch patienten dossier of iets in die richting. Toen we die eindelijk gevonden hadden mochten we weer in de rij gaan staan voor de sister om Rajan te wegen.

Vrijdag was het dan zo ver. De eerste week al voorbij. Vantevoren zag ik er een beetje tegen op, een hele maand weg, maar de tijd vliegt!

We hadden met een groep van 7 meiden (mensen van mijn project en een ander) 2 auto's gehuurd om richting Hluhluwe/St. Lucia Wetlands af te reizen. Het is een wildpark, vergelijkbaar met het Kruger Park, maar dan wat kleinschaliger. Een heel gedoe om hier te komen, want ze rijden hier links! Ik fungeerde dus als een soort tweede bestuurder, want ik had de opdracht om te hele tijd Links Links te roepen als de bestuurdster een beetje afweek richting rechts :-).
Verder nog wat bijzonderheden over Zuid-Afrikaanse wegen:
* Ontzettend veel mensen lopen/zitten gewoon naast de snelweg. Een enkele keer steekt er zelfs iemand over!
* Als er een langzame auto voor je rijdt, wijkt deze uit naar de vluchtstrook, zodat je hem toch kan inhalen.
* Groot licht wordt 's nachts niet uitgezet, voor tegenliggers.

Een van de taken van de vrijwilligers is het organiseren van een filmavond. 's Middags hadden we al geinventariseerd welke film de mensen wilden zien. Tsotsi kwam daaruit. Hele mooie film overigens, die voor de thuisblijvers in Nederland ook aan te raden is. Voor ons is de filmkeuze best lastig, want je maakt de mensen hier niet echt blij met een klassieke Hollywood film waar de black guy altijd de bad guy speelt.

We hadden een goede opkomst. 27 patienten! Die allemaal ademloos tot het einde zijn blijven zitten. Ook kregen ze limonade en popcorn (sommige patienten komen echt alleen voor wat te eten en te drinken). Leuke manier om zo voor de patienten voor wat plezier te zorgen!

Dit weekend gaan we op pad, op safari! We gaan een safari tour doen met een jeep door het Hluhluwe park en we gaan whale watchen op zee... Ik ben benieuwd.

Liek.

PS. Utrecht ligt hier niet zo ver vandaan! (zie foto)

Ik wil jullie graag iets vertellen over het Dream Centre. Misschien een beetje droge stof, maar voor de geinteresseerden onder jullie die een beetje een beeld willen vormen van waar ik verblijf.

The Dream Centre is pas ongeveer 5 jaar geleden opgestart. Hiervoor was het een bejaardentehuis, deze werd gesloten en met alle spullen achtergelaten (dus denk bv aan bedden). Elke dag reden hier mensen langs met hun auto en bedachten dat er wat moest gebeuren met het gebouw. Dat was in de periode dat mensen zich wat bewuster werden van HIV en AIDS.

"Unkulunkulu uyisiphephelo sethu namandla ethu." (Zulu)

God is our refuge and our strength.

Je komt terug van boodschappen doen en je hoort gezang. Je gaat er op af en voor je het weet sta je in een chapel. Ongelooflijk bijzonder en indrukwekkend hoe diep de patienten hier geloven. Elke dag wordt er wel een zangdienst gehouden. Zelfs degene die slecht ter been staan proberen te staan en mee te klappen.
Bidden hier doe je niet alleen, je pakt elkaars handen vast en bidt hardop. Ook mag je tijdens de dienst vertellen over iets wat je hebt meegemaakt en daar wordt voor gebeden. Als er gezongen wordt gaan de meeste mensen staan en klappen/dansen met de muziek mee.
Wel vrij lastig om te volgen (de dienst was in het Zulu), maar de sister vertaalde gelukkig sommige delen voor ons.

Om jullie ook een beetje een beeld te geven:

Even voor de goede orde: Ik ben veilig aangekomen! Ik zit nu op mijn eigen kamertje (zie foto) op mijn eigen laptop, dus dat voelt vertrouwd!

Het afscheid was even moeilijk, maar de reis is voorspoedig gelopen. Ik heb de funky man from Sudan leren kennen en de zweed Jan Svensson die voor business afreisde. Ja, zo'n lange reis en mijn mond stil houden kan natuurlijk niet!

En daar ben je dan opeens. Zuid-Afrika. Eerst rijd je langs een krotje van hout, daarna een huis waar menig huizenbezitter in Nederland trots op zou zijn. Wat een tegenstrijdigheden!

De vrijwilligers die er al zaten waren zo lief om te koken, want ik ben echt super moe. Slapen in het vliegtuig is moeilijk!

Ik heb nu ook een Zuid-Afrikaans nr, nl: +27 736 096 594. Ik ben ook nog wel gewoon bereikbaar op mijn eigen nr!

"Afscheid nemen bestaat niet."

Aldus onze Marco. Ik ben het niet met hem eens. Afscheid nemen is moeilijk! Ook al is het maar een soort van lange vakantie, het zijn wel 4 weken zonder iedereen van wie ik houd!

Vanavond om 18 uur vlieg ik naar Frankfurt, om daar over te stappen naar Johannesburg. Op Johannesburg moet ik ook even wachten om door te kunnen vliegen naar Durban. Ik ben als het goed is om 12 uur op plaats van bestemming (11 uur Nederlandse tijd).

Ik ben best wel zenuwachtig, maar heb ook zin in het grote avontuur. Houd me op de hoogte van wat jullie allemaal doen (hyve me, mail me, sms me etc), dan zal ik jullie ook up to date houden van het lieke-in-afrika-verhaal.

Lieve lezers, tot snel!

Liek

PS. 30 december 10.30 ben ik weer op Nederlandse bodem!

Hoi allemaal! 

Wat super gaaf al die reacties van jullie! Doet me echt goed en maakt me nog enthousiaster om te gaan dan ik al was. Ik hoop dat jullie me dan ook allemaal blijven volgen, lijkt me super leuk! Nog voordat ik ga wil ik jullie nog een paar dingetjes vertellen, dus daar gaan we! 

Zaterdag 1 december komt Be-More (de organisatie waarmee ik naar Zuid- Afrika ga) op TV in een programma van de AVRO ‘door de ogen van een kunstenaar’. Als je dus wat meer wilt weten over de organisatie, maar ook de projecten die onder hun hoede vallen -> kijken dus! 

Verder: voor alle fanmail en mensen die van kaartlezen houden, wil ik ook graag mijn echte adres daar doorgeven. 

The Dream Centre
Lieke van der Straten
39, Kings Road
3610 Pinetown
Rep South Africa  KZN

Hoi!

Voor degenen die mij nog niet kennen: ik ben Lieke van der Straten, 20 jaar oud en nu 3e jaars geneeskunde student in Utrecht. Na al een tijdje rond gelopen te hebben met de gedachte graag weg te willen, bood dit jaar mijn rooster mij de kans. 6 weken vrij... wat ga je dan doen... bankhangen, tv kijken, pepernoten eten, NEE!

Ik heb besloten om de wereld eens van de andere kant te gaan bekijken. Letterlijk en figuurlijk. Maar waar ga je dan heen? Ik koos voor een land waar 5.500.000 mensen besmet zijn met HIV/AIDS (18,8%!), waar niet voor iedereen gezondheidszorg vanzelfsprekend is en waar de verschillen tussen arm en rijk ontzettend groot zijn.

Juist, Zuid Afrika.